У снягах драмае вясна

Які спеў шчасця гучэў у гэты вечар над зямлёй!

VIГэта быў вялікі і зусім непрыгожы будынак у верхнім горадзе. Шэры, з недарэчнымі вежкамі, бязглузда вялікі, з даволі неахайным унутраным дваром, сярод якога тарчала, як кітайская пагада, жалезная альтанка. Але ад таго, што тут жыла яна, – гэты дом быў самым прыгожым на свеце, тым больш што каштаны дапляснулі зялёным прыбоем да трэцяга паверха і вокны былі адчынены насустрач ім у многіх кватэрах.Берасневіч і Янка няўпэўнена падымаліся па ўсходах. Яшчэ на вуліцы Уладзіслаў стаў зачэсвацца, рызыкуючы выклікаць выбух Янкавых досціпаў. Але Янка чамусьці маўчаў.Вось і дзверы. Звычайныя, абабітыя цыратаю дзверы. Але ж за імі яна!Званок у кватэры, і амаль адразу хуткія крокі, дзверы адчыняюцца. Берасневіч ціха войкнуў, настолькі асляпляльнае відовішча з’явілася перад ім. Гэта была зусім другая, не тая Алёнка, якую ён бачыў амаль штодня. Блакітная сукенка, строгі карункавы каўнерчык, валасы, сабраныя ў нейкую дзіўную, высокую, як у Аэліты на малюнку, прычоску. А якія вялікія чыстыя вочы! ! які ў іх сіні, цёплы агеньчык.Не, такой яшчэ не было.Янка ўвайшоў у перадпакой і нізка схіліўся.– О незнаёмка! Дазвольце павіншаваць вас з паспяховым з’яўленнем з пены марской. Уражаны ў самае сэрца. Дазвольце пажадаць вам шчасця бязмернага, радасці і працы ў плепорцыі і... ну, словам, каб усе любілі вас, каб давялося мне яшчэ ўпіцца на вашым залатым вяселлі. А гэта ад нас.Зашастала папера. На святло выйшаў бок чатырохвугольнага прадмета. Берасневічу давялося з’ездзіць дамоў, каб дастаць такі падарунак. Гэта была саматужная разная шкатулка надзвычайна тонкай разьбы. На баках арнамент, на крышцы – зубры ў пушчы.У Алёнкі крык захаплення вырваўся з грудзей.– Рэкамендую адразу ж адчыніць, іначай шкатулка можа стаць саркафагам, – сказаў Янка.Крышка паднялася. У той жа час адтуль выглянула вусатая шэрая галава з вялікімі бакамі.– Кацянё! Сібірскае! Хто вам сказаў, што я жадала такога?– Шаноўная пані,– зноў сказаў Янка.– Абавязкам чараўнікоў з’яўляецца, між іншым, адгадванне жаданняў прыгожых дам.– Дзякую вам. Але праходзьце, праходзьце, хлопцы.Берасневіч проста сказаў ёй:– Віншую вас. Вялікага вам шчасця. У вялікім пакоі сабралася ўжо даволі значная кампанія. На шырокай тахце разлёгся па-хатняму прыгожы малады чалавек з артыстычнымі кучарамі. Маркіч сядзеў ля балконных дзвярэй у крэсле і глядзеў на маладога чалавека, як на дапатопную жывёлу. Міна незадавальнення з’явілася на яго твары, калі ён пабачыў Уладзіслава.Неяк не пасаваў Маркіч да гэтага пакоя, да хмурай маскі Бетховена над раялем, да шырокіх светлых акон, да кветак, да добрых старых гравюр у рамах. Гэта адчуў, здаецца, і Янка, бо паглядзеў на Маркіча з непрыхаванай іроніяй. Жэнька, як стары друг дома, круціў пласцінкі і смяшыў яшчэ дзвюх дзяўчат. Дарослыя, відаць, сабраліся ў другім пакоі. А з трэцяга пакоя ляцела ў залу нейкая какафонія: мэкала каза, бунчаў бугай, бляялі авечкі. Потым пачуўся стук у шыбу, і сакавіты бас прабурчаў:– Агата, буракі палоць.– Што гэта там? – спытаў здзіўлены Берасневіч.– А там мае кансерваторскія сябры. Трошкі багема. Гэты нумар называецца: “Раніца ў калгасе”.Берасневіч засмяяўся. Алёнка павяла яго і Янку да дарослых, рэкамендавацца.Пакуль Берасневіч разглядаў усіх, Янка паспеў пазнаёміцца. Надзіва добра ён трымаўся. Кланяўся адной галавою, чароўна ўсміхаўся, нават пацалаваў у гаспадыні дома ручку, адпусціўшы ўсім астатнім, акрамя бацькі, агульны паклон. Алёнка толькі дзівілася, а Берасневіч разумеў, што Янка трошкі ўтрыруе, прыкідваецца, і яму гэта было непрыемна.