У снягах драмае вясна

Пісаць! Пісаць! Пяро бегае ў пальцах. Распавясці пра ўсё, пра ўсё. Не шкадаваць сябе, але не шкадаваць і яго....Усе яшчэ спалі, і золак, няпэўны, хваравіты золак восені прабіваўся ў акне, калі ліст быў гатовы. Берасневіч, спяшаючыся (яму не хацелася бачыць людзей), апрануўся, нацягнуў паліто і выйшаў. Вось ліст глуха стукнуўся аб дно паштовай скрынкі. Цяпер чакаць, чакаць. Як гэта доўга, як нясцерпна доўга! I ён накіраваўся пехатой у цэнтр горада па вузенькіх брукаваных вулічках.Ранак быў шэры, золкі. У такі ранак добра прачнуцца і думаць пра каханую, глядзець на жоўтае лісце дрэў за акном, адчуваць, як здаровы холад крадзецца па целе. I ў такі ранак вельмі дрэнна быць аднаму.Ліхтары яшчэ гарэлі ў жоўтых мокрых лісцях. Вугальна-чорнымі здаваліся мокрыя ствалы каштанаў; лёгкі сіняваты дымок стаяў між дрэў. Вільготнае лісце спружыніла пад нагою, запацелі шэрыя вокны. Ён ішоў, ветрык трапаў яго валасы, а ў вушах дакучліва, неадчэпна гучэў працяг той песні, якую ён чуў летам на радзіме і якую не хацеў да канца пісаць каханай, бо быў гэты працяг сумны:А ідзі ж ты, Уладзечка, ды не аглядайся,Ды не аглядайся, ды не аглядайся,А ўжо ж тваю Алёначку з-пад вянца вядуць.З-пад вянца вядуць, з-пад вянца вядуць.А бедныя ж мае ножкі, што я адтаптаў,Што я адтаптаў, што я адтаптаў!А бедныя ж мае ручкі, што я абдымаў,Што я абдымаў, што я абдымаў!А бедныя ж мае вусны, што я цалаваў,Што я цалаваў, што я цалаваў!Дзе яно, тое цёплае лета? Дзе яно, чаканне шчасця? Дзе той добры, тлусты лін, што калыхаў ля берага ваду?

XVIIIУ вялікай аўдыторыі, дзе павінна была адбыцца агульная са “славянамі” і “раманцамі” пара, было напаўцёмна, бо пайшоў дождж і зацягнуў шыбы шэрай вадзяною плеўкай. Хмары віселі над горадам, хмары глядзелі ў вокны. Прыляпіўся да шыбы жоўты кляновы лісцік, дрыжэў, трапятаў пад ветрам. А зліва кропель паласавала шыбы, кроплі паўзлі наўкос. Чамусьці здавалася, што добрага надвор’я ўжо ніколі не будзе.Берасневіч з’явіўся ў аўдыторыю позна і пайшоў праходам на заднюю лаўку, дзе ён зараз сядзеў. Амаль ніхто не заўважыў яго прысутнасці, і, магчыма, менавіта таму адбылося, яшчэ да атрымання адказу на ліст, тое, што адразу змяніла лёс Берасневіча.Ён ледзь паспеў прычасаць мокрыя валасы, як пабачыў, што ў двух кроках ад яго, спіною, стаіць Маркіч. Стаяў моцна, як гаспадар, амаль што фертам. Брыдка было глядзець на гэту невымоўна нахабную, самазадаволеную спіну, на чырвоны карак.Але, можа, Берасневіч так і прайшоў бы паўз яго, у калідор, каб не пабачыў ля яго тонкую постаць Алёнкі. Яна стаяла напаўпаварота да яго, і вочы яе былі долу. Яна таксама яго не заўважыла.Маркіч засмяяўся з той паблажлівай пагарднасцю, якой Берасневіч не схільны быў дараваць нікому, і сказаў ёй:– Ну, дык сколькі ж гэта ты будзеш адчуваць сябе ў дрэнным гуморы? Не век, я спадзяюся?– Я не ведаю, напэўна, я не пайду, – сказала Алёнка.– Ат, пойдзе ж цэлая кампанія, не адны мы. Ёсць білеты...– Н-не ведаю.Берасневіч не паверыў сваім вушам, калі Маркіч раптам сказаў самазадаволена, з невымоўна агідным мяккім мурканнем у голасе:– Ну, не трэба быць дурненькай, дзетухна. Чаго табе нудзіцца? Як той казаў, уладай, дадзенай мне ад пана бога, прымушаю цябе. Нічога, усё будзе добра... I не сумуй, гэта нават добра, што ты трошкі навучылася разбірацца ў людзях.Берасневіч ніколі не дазваляў сабе такой амікашонскай размовы з Алёнкаю. Ён не мог нават зараз, калі ўсё было скончана, дазволіць каму-небудзь такое, тым больш што размова, здаецца, вялася аб ім. Ён кашлянуў.