Хрыстос прызямліўся ў Гародні, ч. 2

– Няладна, – сказаў Тумаш. – Ну і дзеўку.– Мілы, – са здзеклівай пяшчотай сказаў Іуда, – у савана няма кішэняў.Юрась устаў:– Як хочаце: я іду. Хто хоча ісці са мной – хай чакае.– Я пачакаю цябе каля брамы, – сказаў Раввуні.Якраз у гэты час у гатычнай капліцы Машкаўскага кляштара канчаўся пастрыг. Пагражалі галасы пад вострымі скляпеннямі, у змроку. А ў пляме слабага святла, што падала з акна на каменныя пліты падлогі, стаяла жанчына, і было на ёй – замест андарака, казнаткі і карабліка – грубае адзенне манахіні.А побач з жанчынай стаяла маці-настаяцельніца, нязмерная ўпоперак баба год пад сорак, з абліччам адначасова ліслівым і ўладным, і сціскала руку новай манахіні. Сціскала разам са свечкай, каб не ўздумала кінуць ці выпусціць.Свечка капала гарачым воскам на тонкія пальцы маладой рукі, але Анея не адчувала болю. Сцяла сківіцы. Глядзела ў адну кропку.З капліцы яе павялі пад рукі. У левым нефе настаяцельніца спыніла яе:– Н-ну, колькі яшчэ як драўляная будзеш? Усё ўжо. Усё. Чуеш?– Чую. – У яе вачах раптам з’явілася жыццё. – Што ж, і так і так я нявеста Хрыстова, жонка Хрыстова... Ягоная.– Гм... Усе мы тут яго нявесты.І тут у вачах жанчыны плескануўся гнеў. З непрыхаванай іроніяй яна агледзела постаць ігуменні.– Гэта вы – нявеста? Доўга ж вам яго чакаць. Мой ён. Чуеш ты – мой. Ён праз муры ўбачыць. Ён прыйдзе.І ён прыйшоў. І вось ужо вельмі доўга стукаў у аканіцы дома на Мечнай вуліцы, хадзіў, а пасля бегаў па сцежках саду.Гэты дзённы сад страціў начное ачараванне. Голыя і паўсядзённыя былі дрэвы. Мёртва-белы быў у дзённым святле глогавы цвецень. І нават стаў у канцы саду быў не сіні, як уначы, а цёмна-празрысты.І тут нідзе не было яе.Пусты быў дом. Пустыя былі сцежкі.– Анея! – не стрываўшы, закрычаў ён. – Анея.Яго чамусьці ахапіў смяротны жах.– А-не-я!– Дзядзечка, – пачуў ён дзіцячы галасок, – вы чаго крычыцё?Ён убачыў над плотам галаву. Хлапчук год пад дзесяць вырачваў на яго шэрыя вочы, хлопаў даўжэзнымі цёмнымі вейкамі:– Анея тут жыве. Дзе?!Хлопчык узлез на плот і сеў. Пачухаў адной босай нагой другую.– Гэта ты той дзядзька, што “неадменна павінен быў прыйсці”?– Ну.– Пабажыся.– А каб на цябе... Ну... ну, хай мяне пярун шасне.– Эге... То Анею... коннікі пад’ехалі ды сілком павязлі.– Сам бачыў? Што за коннікі?– Не-а... Не ведаю, што за коннікі. Я ж сам не бачыў. Ужо як адвезлі, то нейкая цётка прыйшла, ды мне перніка дала, ды сказала: “Цётку Анею павезлі... То яна злаўчылася мне шапянуць, а я... а я вось табе кажу. Як прыйдзе той дзядзька, што неадменна павінен быў прыйсці – скажы яму, што... цётка Анея паехала па Лідскай дарозе”.Юрась стаяў, як прыбіты:– То “паехала” ці “сілком павезлі”?– А я ж, дзядзечка, не ведаю. Цётка тая казала – “сілком”, але “паехала”. Можа, і сілком, але я, каб цётка Анея крычала, дык не чуў. Я тады ў каморы сядзеў, бо вяршкі злізаў. Яны толькі выехалі, а тут мяне матка і выпусціла, дараваўшы, дзякуй ёй Божа, а тут і цётка пернік прынесла.Юрась задумаўся. Што ж тут было? Сапраўды выкралі? А можа, адчула душою падман і з’ехала сама? Не даравала? Бацька, загадам князя, у Менску збройнікаў вучыць. Маці няма. То, можа, з’ехала да яго?.. Але трывога ўсё нарастала. Чаму не дачакалася? Не можа быць, каб да бацькі. Калі выкралі – то хто і нашто? І хто пасмеліцца ўзняць руку на дачку мечніка? А калі з’ехала сама, адчуўшы, што ён не той, успомніўшы яго начныя словы, якіх не чула тады, – то як, як яму тады жыць?!