Чазенія

Ён стаяў доўга. Ад батарэі ў ногі прыемна цягнула цеплынёй.Заварочаўся і забурчаў у сне Амур. Ляжаў тут жа, ля ног. I чалавек пагладзіў яго.– Што, Амур, снег? Амур лізнуў яму руку.– Скора прывязу табе гаспадыню. Нікуды яна ад нас не схаваецца. Не дамо. Праўда?Амур закрактаў.За вокнамі ляжала ўмытая цішыня. I мужчына, прыпаўшы лбом да халоднага шкла, гледзячы ў снягі, усім целам, усёй істотай сваёй адчуваў, як недзе пад асеннім дажджом ці мокрым снегам (не хутка ён там будзе такі самы рассыпчасты і сухі, як тут) стаіць моцная, адвечная чазенія, жаласніца аб слабых і аб моцных, аб усіх жывых, аб тых, хто прыйдзе за ёю на гэтую зямлю, калі яна, споўніўшы ўсё на свеце, упадзе на ёю ж створаны бераг.Я знайду цябе! Знайду! Знайду!