Чорны замак Альшанскі, ч. 2

РАЗДЗЕЛ VIIIЗноў гасне небаЯ адарваўся ад папер. Вочы гарэлі, быццам засыпаныя пяском, ва ўсім целе была млявасць, нібы нехта добра адмалаціў мяне валікам ад канапы.Калі я адхінуў шторы, за акном пачынала днець. Вельмі павольна, каламутна і непрытульна. Значыць, я працаваў цэлую ноч. Нездарма так страшэнна балела галава. Так балела, што цяпер я не здатны быў бы ўспомніць табліцу множання на пяць.Я ненавіджу лекі, прымаў іх, не лічачы тых разоў, што сур’ёзна хварэў, усяго разоў пяць за жыццё (гэта таксама адзін з маіх дурацкіх комплексаў), але тут я не вытрымаў. Праглынуў таблетку папаверыну, паляжаў хвілін пятнаццаць, і калі боль прытупіўся, толькі тады выкінуў дзве попельніцы недакуркаў, адчыніў усе вокны, умыўся халоднай вадой, узрэзаў пачак цыгарэт, закурыў і стаў думаць, што ж мне рабіць з таямніцай, якая дасталася мне ў рукі.У гэты момант пачуўся стук у сценку: іх вялікасць Хілінскі, мабыць, жадалі папіць са мною чайку. Таксама з комплексамі. Ці, можа, толькі з’явіліся? Вось і добра, будзе з кім параіцца. Няма мне цяпер, Мар’яне, з кім раіцца. Зусім няма, браце.Даўшы сабакам есці, я пайшоў да суседа.Як на такую раннюю гадзіну, то хата была ідэальна прыбраная.– Не клаліся яшчэ?– Гм, а чаго б гэта я павінен быў класціся?– Праца нейкая была?– Як заўсёды. Ну што, стары, прапусцім па чарчыне ды у шахмацішкі?– Каньяк? У такую рань?– А ты што, хочаш, каб я ў дзве гадзіны ночы пачынаў? І, скажам, з дэнатурату і піва?– Аднак у дзевяць гадзін… неяк яно… Унь нават амерыканцы лічаць, што раней пяці нязручна. Адзін там нават бізнес зрабіў: выпусціў для бізнесменаў партыю гадзіннікаў, дзе ўсе лічбы – пяцёркі. Бо раней пяці – нязручна.– Пяці раніцы? – спытаў Хвілінскі.– Ну, ведаеш, – абурыўся я.– Чалавеча, – з раптоўнай сур’ёзнасцю сказаў Хілінскі, – ты ўвогуле маеш уяўленне, дзе ты і калі ты?– Шаснаццатага красавіка. Пан Хілінскі прапануе мне каньяк у дзевяць гадзін раніцы і шкадуе, што не прапанаваў мне гэтай работы, абудзіўшы ў пяць гадзін. Столькі часу згубілі! Зараз былі б ужо гатовенькія.– Дзевяць гадзін вечара шаснаццатага красавіка.За акном, сапраўды, не днела, а цямнела.– Чорт, – сказаў я. – Няўжо гэта я… суткі?.. То ж бо галава трашчала.– Шахмацішкі адмяняюцца, – глуха сказаў Хілінскі, наліваюцы чаркі. – Ну што такое здарылася? Раскажы, калі ёсць ахвота, як гэта ты дня не заўважыў?– Я расказаў. Ён сядзеў, грэў келіх далонню і цяжкавата думаў.– Ну й фантазёр, – урэшце няпэўна выціснуў ён.– Чаму фантазёр?– Ды неяк яно… гм… дэтэктыўна занадта… І спрэчна… хаця і цікава… Тут табе здарэнне, тут табе, нібы з чароўнай скрынкі, шыфр… Тут табе, як на заказ, галава, якая за суткі гэткую работу зрабіла. Не па спецыяльнасці працуеш.– Захапіўся.– А малайчына, чорт пабірай! Дэшыфроўшчыкам бы ў штаб. А то часам месяцамі б’юцца. Што зараз думаеш рабіць?– Буду шукаць месца.– Дзе яго адшукаеш? Хіба ўжо усю краіну перакапаць.– Паеду ў Альшаны. Кніга знойдзена там. Кніга належала Альшанскім, што можна меркаваць па ініцыялах і па супадзенню гістарычных падзей і шыфроўкі…– Ну, займайся, займайся…Я быў крыху пакрыўджаны гэтай абыякавасцю.– А вы хіба не зацікавіліся?– Ды што ж, хлопец… Не наша гэта кампетэнцыя. Не мая і не Шчукі.– Як гэта? А калі, сапраўды, Пташынскі не захлынуўся, а забіты, бо нехта баяўся, што ён стаіць на шляху адкрыцця чагосьці?– А вы ўпэўнены, што ён забіты?