Чорны замак Альшанскі, ч. 2

– Мала суцяшае, – сказаў Хілінскі.– Яна выдасць усе варыянты, што маюць хаця нейкі сэнс, сотні тысяч, але выбар зрабіць не здолее. У яе фармальная логіка. Таму чалавек загадзя і адмаўляецца ад такіх задач.– Ясна, – сказаў Хілінскі, – значыць, свядомае прызнанне разумовага банкруцтва. Непераможнасці зведаць.– Глупства, – сказаў я. – Адмаўленне загадзя – не сведчанне бяссілля чалавечай логікі. Чалавек можа зрабіць правільную выснову на падставе далёка няпоўнай інфармацыі. І можа загадзя прадбачыць, што ніякая інфармацыя не дасць магчымасці зрабіць вывад. І гэтае адмаўленне загадзя ад невырашальнай задачы не сведчанне бяссілля, а сведчанне ўсемагутнай сілы чалавечай логікі.– Што ж, біце на усемагутнасць. Прызнацца, крыху зайдрошчу.– Ну вось, – сказаў я. – Зараз пайду высыпацца.– “Разбуди, когда раскинет ветви по-весеннему наш старый сад”, – змрочна сказаў ён.За акном была абрыдлівая красавіцкая слата.…Я адчыніў дзверы і адразу адчуў, што ў маёй кватэры нехта ёсць. Скінуў туфлі і прайшоў у кабінет. Так і ёсць: саладкаваты цыгарэтны пах.На канапе, падкурчыўшы пад сябе прыгожыя ногі, сядзела і грэла рукамі ступні жанчына.– Зоя?– Ну так, ты не чакаў?– Даўно?– Бачыш, толькі зайшла. Ногі пакалелі.Я прынёс з кладоўкі халат і накінуў ёй на ногі.– Дзякуй. Я столькі хадзіла па гэтай слаце. Столькі хадзіла.Дзіўны быў у яе выгляд. Нібы накапала ў вочы беладоны. Зрэнкі вялізныя-вялізныя, спыненыя. Вусны белыя, нібы яна падціснула іх. Я спачатку быў спалохаўся.– Што з табою?– Нічога. Ты хочаш спытаць, нашто я тут? Ды бачыш, прыпаўзла. Знаеш, як не дужа разумныя сабакі. Разумныя ідуць па апошняе ў лес. Я толькі каб аддаць табе ключ. Унь ён, на століку.– А я пра яго і забыўся, – шчыра сказаў я. – З’есці чаго не хочаш? Выпіць?– Не трэба нічога.Яна змоўкла.–Слухай, – сказаў я, – казаў жа я табе, кінем гэта. Заставайся – і ўсё. Толькі шчыра – чуеш? – шчыра ўсё скажам яму.– Ды не, – амаль бязгучна сказала яна. – Права не маем. Права не маем. Падман. Нінавошта я болей не маю права. Не маю.– Перастань ты сябе катаваць, – кінуў я. – Ну здарылася, ну лухта. Кончым з гэтым, і ўсё.– Не лухта, – сказала яна. – Я і прыйшла, каб скончыць. Болей не прыйду. Пагляджу вось толькі і… Нічога, ты хутка забудзеш, што здарылася. І ты мяне жорстка не судзі.– Ды я й не думаю, – усміхнуўся я. – Ну давай вып’ем крыху “нямешанага кадара”.– Давай, – усміхнулася яна вільготнымі вачыма. – Толькі давай будзем тут. Нікуды не пойдзем.Я расчысціў стол ад слядоў начной працы і паставіў на яго што меў.– Ты што збіраешся рабіць у наступныя дні?– Пакуль нічога. Дні праз тры з’еду.– Куды?– У Альшаны па справе. Гэта пад Кладна. Вёска.– Надоўга?– Тыдні на тры, можа, месяц.– Ну вось, значыць, бывай. Можа здарыцца і так, што сустрэнемся. Выпадкова. Хто ведае, што яно і як.– Слухай, Зоя. Я яшчэ раз табе кажу…– Не кажы глупства. Не паўтарай гэтага. Сам ведаеш, слабасць жаночая. Але толькі не са мной. Я вырашыла ўжо.– Не буду. Хаця мне кепска. Але, магчыма, я і пераканаю цябе.– Паглядзім. Паглядзім.Дзіўныя, дзіўныя вочы.– А што ты гэтыя дні рабіў?– Ды тут галаваломку адну старажытную рашаў.– І вырашыў?– Не дужа. Не да канца.– Ну, памагай табе бог. Хай шчасціць. Ты ж глядзі вазьмі цёплыя шкарпэткі. Некалькі. У вёсцы слата. Блакнотаў пару. Цыгарэт. Кавы растваральнай, бо там не дастанеш. І ручак пару зарадзі. І плёнак вазьмі для апарата. І нож. І брытву.