Чорны замак Альшанскі, ч. 3

– Прызначыў бы, калі вам так ужо захацелася б зрабіцца бедалагай.– Хіба такой ужо бедалагай?– Ды прыгледзьцеся да мяне лепей.І тут я прыкусіў язык. Неандэртальскі прашчур варага побач з гэтай яснай як дзень прагажосцю, з гэтымі чорнымі брывамі на загарэлым ужо абліччы, з гэтымі цяжкімі, каштанавымі з глыбінным залатым водбліскам валасамі. Не, гэта было фундаментальным глупствам. Не рэкну болей ані слова. Не трэба было й пачынаць.На шчасце, нас дагналі Альшанскі з Ганчаронкам. Некаторы час ім з намі было па дарозе.– Ну як? – спытаў старшыня.– Ды паступова разгортваецца клубок, – невядома з якой прычыны пусціў я пробны шар. – Але да канца ўсё яшчэ далёка.– Ды вось спрачаемся, у другой ці ў трэцяй ад рога, – другі раз за вечар “залажыла” мяне дурненькая Сташка.– А можа, і не ў іх, – пастараўся я выправіць становішча.І тут нечаканая падзея перапыніла небяспечную размову. Нехта, цьмяны ў сутонні, кінуўся з дарогі ў хмызы. Зашалахцеў за ім алешнік.– Хто такі? – ціха спытаў я.– А чорт яго ведае, – сказаў Ганчаронак. – Мо пара нейкая... А мо... Лапатуха. Чорт яго заўсёды ведае, адкуль і куды яго нясе. Чаго яго не адправіць куды трэба. І дагляд, і рэжым, і ежа.– І траўма, – сказаў Альшанскі.– Ды ён жа горш за ўсякую траўму сабе шкодзіць. То начуе ў бабкі Настулі – з жаласці яна яго пускае. А то ў нейкай з вежаў замка. І не толькі тады, калі цёплы час. Закалее неяк, а нам – адказвай.– Траўма, – Сташка ссунула свае чорныя бровы.– Ды ён бясшкодны. Нам шкада яго, – сказаў Нічыпар.– Лухта якая, – забурчаў Ганчаронак. – Бясшкодны вар’ят... Вось маўчыць-маўчыць, а потым – нападзе. Сцеражыцеся, усё можа быць.– Людзей на вачах ягоных стралялі. Дапускаю, што і сваякоў ягоных.– Эх, хлопцы, пабойваюся я яго, – уздыхнуў бухгалтар. – Калі нападзе, то я... сабаку ўдарыць не магу, а як жа чалавека... Ну добра, нам сюды.– А нам сюды, – сказаў я і павёў Стасю да мосціка цераз Альшанку.Мосцік той заслугоўваў хутчэй назвы “кладка”, мне давялося ўзяць спадарожніцу за локаць. І я адчуў яго вастрыню і цеплыню і як рука, вышэй сугібу, пакрылася лёгкай гусінай скурай, ці ад холаду, ці ад хвалявання. І зразумеў, што прызначыў бы ёй сустрэчу хоць на краі свету. І мне вельмі хацелася пацалаваць яе, і паплысці, паплысці куды пад гэтым зорным небам, над гэтай нястрымнай нешырокай ракой, і сказаць ёй нешта такое, чаго ні разу не казаў ніводзін мужчына ніводнай жанчыне. Мне здалося, што і яна нібы няўлоўна цягнецца да мяне.Але я прыкусіў язык. Я не меў права. Я быў на дзесяць з гакам год старэйшы за яе. Яна была – дзіця, а я – чалавек, які досыць ці не занадта многа пажыў.“Дзяўчына, што табе ўва мне”, – падумалася мне толькі словамі з нейкага старога падання.І таму я толькі пастаяў на вяршыні, на краі гарадзішча, з тугою прасачыў вачыма, як яна, танюткая трысцінка, ідзе да вогнішча, і змрочна паплентаўся назад да сваёй “плябаніі”.Вось так яно і было ў той вечар: зазірнуў мімаходам у вочы каханню, можа, таму, якое ўсё жыццё чакаў, і сам сабе сказаў: “Не трэба. Не смей. Не псуй жыцця выдатнаму чалавеку, які варты лепшага”. І сядзеў я на сваёй прызбе-бервяне, шалёна курыў, глядзеў у ноч і думаў пра Сташку і пра тое, ці такое яно было, каханне ў мінулым. Ці больш разлічанае, ці, можа, гэта ў нас яно больш разлічанае, а ў іх было куды болей мужнае і самаахвярнае?Здаецца, урэшце задрамаў. Плыў сіняй-сіняй, дужа цёплай ракой, што вілася між залатых берагоў. Нехта вабіў мяне з гэтых берагоў і знікаў, каб з’явіцца зноў, у іншым месцы. Я ведаў і не ведаў, хто гэта, бо яно не паказвала свайго аблічча.