http://nashakovka.com.ua/ люстры кованые, художественная ковка кованые люстры.

Каласы пад сярпом тваім, ч. 4

– Чые вершы? – спытаў змрочны Валеры.– Нашага “грамадзяніна князюхны”, – пырснуў Малахоўскі.Алесь збялеў.– Ты што... Ты якое меў права? Ды я і вершаў не пішу.– А хто ў Кастуся аднойчы сшытак забыў і толькі на другую раніцу прыбег?– Ды не пішу я, хлопцы, – Алесь вачыма маліў сяброў, каб падтрымалі. – Маніць ён.– Увага! – сказаў Малахоўскі. – Князь Загорскі пры ўсіх кажа, што я – манюка. А я заяўляю, што ён – нізкі эгаіст і сябелюбца. Бо трымаць патрэбныя ўсім вершы ў сшытку і не чытаць іх...– Змоўкні! – крыкнуў Алесь.– То што, мне прачытаць ці папросім яго?Валеры і Каліноўскія запратэставалі былі, але іх галасы заглушыў агульны крык:– Просім! Просім!– Я не паэт!І тут ціхі голас з мяккім акцэнтам сказаў у раптоўнай цішыні:– Што ж гэта ты саромеешся вершаў, хлопча?Алесь крутнуў галавою ў той бок.На парозе стаяў чалавек у сінім сурдуце і спадылба, з пахмурым, няўлоўным смяшком глядзеў на Алеся.– Так нельга, – сказаў Шаўчэнка. – Спачатку гэта, праўда, як каханне. Страшана, што нехта даведаецца. Але нашто ж саромецца кахання? Дадзена яно – значыць, шчаслівы чалавек на зямлі.Зыгмунт памкнуўся быў устаць яму насустрач, але пасівелы чалавек зрабіў яму няўлоўны жэст далонню, і той астаўся сядзець, толькі вочы засмяяліся.– Калі ласка. І мне цікава, – з вельмі хатняй інтанацыяй сказаў паэт. – Паляк?– Беларус.– Тады тым больш... Вы адкуль?І гэтая амаль вясковая інтанацыя ў словах мучанага-перамучанага чалавека раптам прыгадала Алесю белага-белага дзеда Кагута пад дзічкай у цвеце, захад і Дняпро.– З Дняпра, – сказаў Алесь.У зморшынках ля вачэй паэта раптам заззяла невыказная пяшчота.– Тым больш, – сказаў Шаўчэнка. – Чытай, хлопча. Я цябе прашу.– Не, – у Алеся перасохла ў глотцы. – Я чытаў сёе-тое з вашага, і...Паэт зразумеў. Заварушыліся вусы.Гарачыя, сінія цяпер, глядзелі на Алеся вочы. І Алесь раптам адчуў, што яму будзе не сорамна чытаць гэтаму чалавеку нават слабыя радкі, што ён нават хоча чытаць, што падсвядома, яшчэ палову гадзіны назад, марыў аб гэтым.Ён стаў у нязграбнай паставе, нібы перад апаратам дагератыпіста. – “Мова”, – сказаў ён.У курыльні стаяла цішыня. Алесь адчуў, як б’ецца сэрца.Вочы глядзелі на яго.Ёсць паданне вякоў, што разбурыць калісьВавілонскую вежу Адам...І няўмольна сальюцца мовы зямліУ адну, народную нам.Ён пачаў глуха: сэрца перашкаджала. Але плынь радкоў, як заўсёды, супакоіла яго, а тое, аб чым ён хацеў гаварыць, споўніла душу нязнанай пяшчотай, болем і любоўю.А праз нейкую хвіліну голас ягоны ўзмацнеў, і ён пачаў адчуваць сэрцам кожнае слова. Чырвань кінулася ў шчокі.І мая безвыходна пойдзе ў змрок,У атрутны, як вечнасць, цень, Трапяткая і сіняя, як васілёк, Гарачая, як прамень.Я ні шчасця, ні доўгіх год не жадзён.Хай пятля, хай памерці ў журбе, Хай не будзе ні шчасця, ні будучых дзён,Калі ў іх не будзе цябе.Сірата па з’едлівай волі багоў, Гінучы мой карабель, Хай не будзе світання ў народа майго,Калі досвіткам здрадзіць табе!І няхай да мяне не прыйдзе вясна,Шчасце, песня, каханне, спакой, –Ўсё адно не змяняю твой чорны праснакНа атруту пшаніцы чужой.Ад палеткаў райскіх лёгкай ступойЗбочу я да пякельных катлоў,Калі першы ж анёл на мове маёйМне не скажа: “Братка, здароў!”Той, хто схоча хоць слова тваё разбурыць, Хай раней у апошнім баюВозьме смерцю і полымем тры муры:Цела, сэрца, песню маю.Ты мой жытні хлеб і каханы май,