1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

Былі ў мяне мядзведзі

А пакуль што я не хачу ехаць туды. Больш за ўсё, шчыра кажучы, таму, што мне ўвесь час здаецца: вось прыеду, і выйдзе мне насустрач з лесу Бурык, Бурчынька, і засапе, і зарохкае, і будзе цягнуць таўшчэзную лапэту, кленчачы цукерку.Глупства, вядома. Мінула з таго часу трыццаць год, і мой звер, вялома ж, даўным-даўно мірна заснуў у нетрах (мядзведзі моцныя і таму маюць на гэта права), калі толькі яго не забіла вайна.Яго прынеслі мне ўзімку саракавога года. Прынёс палясоўшчык з Румеля, мужык з чырвонымі шчочкамі, кучаравымі вялізнымі вусамі і саладзейшымі вочкамі колеру турэцкага тытуню. Палясоўшчыкі ўспаролі мядзведзіцу – тады яшчэ паляванне на мядзведзяў не было забаронена, – забілі яе, двух медзведзянят пабралі сабе, а трэцяга занеслі бацьку.Той паставіўся да ўсяго гэтага страшэнна няўхвальна. Ён цярпець не мог непатрэбнага “ляснога разбою”, хаця б ён і не быў забаронены дзяржавай.– Матку страляць. Падурэлі мужыкі.– Дык... яно... чорт яе ведае, хто яно там сядзеў. А выскачыла, то было ўжо позна. Тут ужо ратуйся. Абуджаны мядзведзь усё адно прападзе.

– А я вось Піліповічу за гэта ўзгрэў дам. Не ведаць, дзе і які звер на ягоным участку.– Дык малое ж усё адно шкада, – без усякай логікі сказаў рубельскі палясоўшчык. – Не выкінеш жа на мароз.– А які вы гэтаму малому лёс прысудзілі? – спытаў бацька. – Дзікі – хай бы сабе й жыў дзікі сабе на радасць. А так будзе ні хатні, ні дзікі. Будзе цягнуцца да людзей, палохаць іх. Скуль жа ім ведаць, што ён мухі не пакрыўдзіць? Ну і нарвецца на кулю. Ці самім давядзецца застрэліць, ці ў звярынец здаць – таксама не цукар без свабоды.На хвіліну навісла маўчанне.– Ат, – сказаў Румельскі, – абы ваша галава не балела. Я ведаю спосаб, як зрабіць, каб у лес пайшоў. Толькі ўжо як возьмеце, то годзік трэба патрымаць, пакуль у сілу не ўваб’ецца. На правах, значыцца, пестуна. Не таго, вядома, Пестуна, што старызнікам у гарадку працуе, а звярынага, што маці дапамагае новы вымет выхоўваць. Сяголетніх. А то малое кожны пакрыўдзіць.

– Добра ўжо, – згадзіўся бацька. – А Піліповічу скажы, што як яшчэ такое з маткаю зробіць – я яму... Румельскі, папіўшы чаю, пайшоў, а бацька сказаў Марку прыказку, той безнадзейны беларускі варыянт прыслоўя, што “будзе і на нашай вуліцы свята”, якім суцяшае сябе наш чалавек, калі нічога, да пары, не можа зрабіць з моцным ворагам.– Хрысціць хіба ў таго Піліповіча не пайду? Не ведаў ён. Закону ж няма, то што я яму магу зрабіць? Хіба сказаць, што вось “будзе і на нашай вуліцы мядзведзь... – не пушчу глядзець”.

– Відовішча і сапраўды... цікавае, – пакпіў дзед Марка. – Вось бы народу збеглася. Дзіва! А Піліповіча турнуць. Прасіўся б, плакаў: “Пусціце зірнуць”.– То ж бо, – безнадзейна сказаў бацька.Я чуў апошнія іхнія сказы, адшвэндаўшыся гадзіны тры па лесе і летучы на лыжах з узгорка да ганка нашае хаты.– Сяргею Антонавічу прывітанне, – сказаў Марка з заўсёднай сваёй іроніяй. – Хадзі, Сярожа, сюды, – сказаў бацька.Ён трымаў у руках аблезлую зайчыную шапку і паказваў мне нешта жывое, што ляжала ў ёй.– Шчанюк! – ахнуў я.Шчанюк быў велічынёй з рукавічку, маленькі-маленькі, светлы. І вочкі былі ці то сінія, ці то проста з блакітнай каламуццю, як то бывае ў шчанюкоў. А дурныя ж, дурныя!– Якой пароды? – спытаў я.– Мядзведжай пароды, – адказаў бацька. – Гэта медзведзянятка.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13