1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22

Залаты бог

– Як?– Ну… нібы за Бетховена пятую сімфонію хацеў напісаць, а потым зразумеў: не трэба. Хопіць з цябе і “Шчаўкунчыка”. Не трэба пакутаваць. Жыві. Унь мора. Месяц. Сумах з восенню робіцца крывавы… Не дасягнеш ты нічога – толькі змардуешся. І адначасова гэта азначае: скончана жыццё. Бетховен у табе плача… А табе – лягчэй.– Велікапашна ты гаворыш. Гэта ты аб чым? Аб працы? Славе? Жанчынах?– Не ведаю, – сказаў ён. – Я гнаўся за адной жанчынай. За славай. І што, лягчэй ад гэтага астатнім? Маці? Яна ўжо не можа зайсці ў мора. Не заходзіла ніколі і не зойдзе.Яна прыўзняла галаву і з нейкай вышэйшай чуйнасцю сказала: – Ты не аб тым. – Не, – сказаў ён. – Наконт сябе можаш быць спакойнай. Позна… Хаця мы з табой ніколі не будзем шчаслівыя.– Чаму?– Таксама позна.Ён сеў:– Ты нават не ведаеш, што было тады, два гады таму назад… Табе гэта было… як цень вялікага кахання на сцяне ўтульнай гасцінай... Каб лепей адчуваць яе прытульнасць, не адчуваць пустэчы ва ўласным доме... Так, лішняе палена, падкладзенае ў хатні камін.– І што, табе ад гэтага было менш цёпла?– Мы былі разам, – сказаў ён. – Памятаеш, ты сказала, што часам багі ствараюць дасканалых людзей, каб яны мелі права патрабаваць ад багоў усё, што ім належыць. Ад багоў і ад другіх, такіх самых дасканалых. – Н-не помню.– Індыйская, здаецца, легенда.– Не, не помню.– А я помню. Я помню ўсё, і ў гэтым уся розніца паміж намі. Таму што ты тады ўвайшла нават у мае сны, нат туды, дзе яшчэ і свядомасці няма. Ты не помніш, але ў той час, калі я не асмельваўся ўзняць на цябе, чужую, нават вачэй – ты сама раскрыла мне іх.– Па-мойму, гэта быў не самы горшы мой учынак, – усміхнулася яна.– Напэўна… Для цябе… Я ведаю, табе было пуста. Але я, пакутуючы, як ніхто, бо мы сапраўды, відаць, створаны былі адзін для аднаго, усё ж быў у непаразуменні, за што я цябе кахаю.– Нашто пытаць? Кахаеш, то нашто пытанні?– Маеш рацыю. У цябе была цяга да мяне, але я не перашкодзіў табе быць з іншым, была дасціпнасць – каб падманваць са мною увесь свет, была думка і быў розум, які не даў табе ані хвіліны разумення таго, як я пакутую, як я хачу ўвесь час быць з табою… І была прыгажосць… І толькі не было галоўнага: цярпення, дабрыні, шчаслівай увагі.– А ты спрабаваў?..– Паглядзець на рэчы тваімі вачыма?– Ты дзіўна заўсёды здагадваешся аб усім.– Спрабаваў. І не здолеў апраўдаць… Рэчы не маюць душы. Калі даводзіцца выбіраць між чалавекам, які памірае ад кахання да цябе, і рэчамі – не варта многа думаць.– Мне не падабалася твая слабасць перада мной… Ты ж ведаеш, мы толькі гаворым, што любім закаханых у нас. На самой справе мы любім тых, каго можам кахаць.– Ты не ведаеш, што слабасць мужчыны – адзнака самага моцнага кахання. Ты ж бачыла, як я ламаў жыццё, як са мною біліся за праўду сябры. Ты бачыла, што я не шчанюк, не хлюпік.– І ўсё ж…– І ўсё ж я не мог быць бязлітасна грубым, размаўляць з табою, як уладар. Гэта лухта, гэта рабскае гаворыць у душах некаторых жанчын. Я не скот, я роўны з табою чалавек, які больш за ўсё хацеў, каб табе было светла і лёгка. Я ведаў: сапраўдныя жанчыны лепшыя за мужчын. Яны – квецень. І яшчэ я ведаў: ім цяжка, усё яшчэ цяжка. Я хацеў, наколькі гэта ад мяне залежала, зрабіць так, каб няхай сабе адной было лёгка і радасна жыць… Што ж, відаць, у адносінах да гэтай адной я памыліўся. Яна ўсміхнулася, і зубы яе ў святле месяца былі блакітныя, а вочы патаемныя.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22