Зброя

– Здароў, Іван, – сказаў Чыўін. – Што ж гэта твае людзі?..– Чакай, – сказаў Багатыроў. – Потым.– Цяценька, – сказаў хлопчык. – Не загадвайце вы... Не трэба.– Гэх, Паўлуха, нічога ты не разумееш. Гэта – грошы... Гро-шы.Хлопчык замаўчаў. Алесь спаймаў ягоны позірк і ўсміхнуўся яму. Той адказаў рахманай, але ў чымсьці ўжо і зухаватай багатыроўскай усмешкай.Чыўін соп, з гневам пазіраючы на гаспадара. Церабіў клінаватую бараду.Бык раптам памчаў па крузе. Выцягваўся ў паветры, дугою выгінаў хвост. І па крузе, разам з ім, выбухаў і згасаў захоплены рык.– Звер! Звер! – крычала публіка.Алесь бачыў сотні людцаў, чырвоных, ашчэраных, з потнымі бліскучымі тварамі, бачыў прыліплыя да скроняў валасы, мятыя дваранскія шапкі, паддзёўкі, фартухі мяснікоў, выцягнутыя ў паветра рукі.– Звя-ры-нуш-ка!– Ух ты, ільсняны мой!– Баг-гатыроў, до ўжо! Спускай сабак!– Радавых давай, чыстакроўных!Звер роў.Непадалёку ад Алеся рабаваты купец з замілаваннем глядзеў на быка, торгаў нагамі ад нецярплівасці і ледзь не са слязьмі крычаў:– Ну пайшла, ці што? Пайшла?! Пайшла?!– Ты што лямантуеш, чортамалот? Рыла луснуць гатовае, а нерв-най!Бык узняў галаву і працягла зароў. Яму было страшна, але ён рыхтаваўся дорага прадаць жыццё. Вакол незнаёма, зусім не так, як на даржніку ці ў травяным зялёным полі, смярдзела потам, тытунём, газамі і выпарэннямі чалавечых цел. І звер крычаў, аж варушылася на закінутай глотцы хвалістае льснянае валлё. Багатыроў махнуў рукою.Са скрогатам паднялося акенца ў агарожы. Вялізны медэлянскі пёс куляй вылецеў з яго і забаяўся: пайшоў трохі ў абход быка. Бык быў дасканаласць, і пёс быў дасканаласць.– Бушуй! Бушуй! – зарыкаў натоўп.У акенца выскачыў за Бушуем другі сабака, таксама, відаць, сем з паловай чвэрцяў у даўжыню ад вушэй да хваста. У гэтага вочы былі наліты крывёй, а масць кідалася ў сіняву.– Га-лу-бы! – роў натоўп. – Га-лу-бы!Бушуй, убачыўшы падмацаванне, асмялеў. З двух бакоў памчалі да быка дзве вялізныя істоты. Бык ударыў быў Бушуя, але не рагамі, а лбом, і пёс пакаціўся па зямлі. Але ўжо ў наступны момант зноў ускочыў.Яшчэ праз хвіліну два целы цяжка віселі на ягоных вушах. Пасярэдзіне круга рухаўся, з напругай кружыўся клубок з сопу, пырхавання, прыглушанага – праз поўную поўсці пашчу – клёкату і бурчання.Бык прыўзняў быў галаву, але яна адразу рухнула амаль не да зямлі: чатырнаццаць пудоў вісела ў яго на вушах.– Ар-ар-ар! Ар-ар-ар!Ільсняныя тулавы сабак матляліся па зямлі. Гэта было так абрыдліва, што Алесь адвёў вочы.Убачыў хлопчыка. Той сядзеў на кукішках, каб не глядзець на “круг”. Між ягоных каленяў заціснута была вялікая галава трэцяга медэлянскага сабакі.– Як яго завуць?– Лебедзь, – адказаў хлапчук.– Стары? – Вельмі стары. На пакоі. Ён малады мядзведзя адзін на адзін біраў.Вочы Лебедзя – ад пяшчоты – былі прыплюшчаныя (хлапчук гладзіў яго па галаве), але вушы трапяталі зрэдку, відаць, прыслухоўваючыся да не даступнай яму цяпер музыкі бойкі.– Лебедзь, – працягнуў Алесь руку, і пёс расплюшчыў вочы.– Укусіць, – ціха перасцярог хлапчук.– Не ўкусіць, – сказаў Алесь.Старое мастацтва, якім цяпер валодаюць хіба толькі лепшыя з лепшых выхавальнікаў службовых сабак, мастацтва гаманіць з сабакамі на ягонай мове, глядзець яму ў вочы і навяваць было ў Алеся і ва ўсіх такіх – у крыві.Ён варушыў вуснамі і глядзеў, глядзеў. І вось зрэнкі пса затрапяталі, вушы прыціснуліся на круглай галаве. Алесева рука легла на яе.