Зброя

Пёс уздыхнуў.– Вазьмі яго, Лебедзь.І тады пёс павараціўся і цяжка завалюхаў за быком. Спачатку ён, здавалася, не апускаўся, а падаў на ўсе чатыры лапы пасля кожнага скачка, але потым разышоўся, і калі раней нагадваў цяжкі мех на чатырох лапах, то цяпер нагадваў таран.Ішоў у сяйва бык, а за ім, павольна наганяючы яго, бег на свой апошні подзвіг стары сабака.Багатыроў убачыў, што два салдаты апусцілі стрэльбы.А бык убачыў, як прыветна схіліў да яго бліскучыя рогі крайні бычок. Ён паскорыў крок насустрач яму.І ў гэты момант Лебедзь дагнаў быка і грудзьмі, усёй вагою свайго мацёрага цела, ударыў яго ў зад.Бык упаў на калені і ўжо не здолеў узняцца. З крыкамі беглі да яго па раллі мяснікі. Накінулі па рогі распетлі, пінкамі разагналі сабак, павялі да круга.Наперадзе, нізка апусціўшы галаву, трухаў Лебедзь. Падышоў, торкнуўся халодным носам у Алесеву далонь.Багатыроў калаціўся, абмацваючы Бушуя і Галубога. Тыя ледзь дыхалі, але глыбокіх ран у іх не было.Бык рахмана стаяў убаку і непрыкметна цягнуў морду ў бок сонца і жаўрукоў.– А з Лебедзем што цяпер загадаеце рабіць, барын? – аддыхаўшыся, спытаў Багатыроў.– Не ведаю. Хіба ўзяць з сабою?– Д-добра, – сказаў жывадзёр. – А за тое, што такое мне зрабілі, мо возьмеце яшчэ і шчанюка? Вось унука ягонага-с. Га?– Чаму не.Багатыроў шчасна засмяяўся.– Ах, барын, барын, даражэнькі мой! Бушуй, Галубы! Пёсікі мае! Ды хай ён яшчэ сто гадоў жыве, той бугай, – і раптам зарагатаў. – А бугая?! Бугая куды?! Можа, таксама з сабою?! Можа, у паперку загарнуць?!Усе глядзелі на быка ў непаразуменні. Што, сапраўды, рабіць з вызваленым жыццём? Куды яго? Не ў брычку ж садзіць ды везці з сабою?І раптам Калашнікаў з захапленнем вылаяўся:– Не, я вам яго ў брычку садзіць не дам. Такі баец! Такі найлепшы ў свеце баец! Гэта ж падумаць, з-пад сцегаўца выдрацца, трыццаць пудоў на сябе насіць, браму выламаць, усю гэтую навалач разагнаць, чатырох такіх псоў скінуць! Як-кі баец!І звярнуўся да Алеся:– Мне аддайце. Аддайце мне. Слова афіцэра, да скону паю-кармлю. Чорт! Ды да мяне будуць ахвотнікі з усёй Масквы прыходзіць, каб толькі паглядзець на тое дзіва. Ты, Багатыроў, бачыў такое калі-небудзь?– Ніяк не, барын.– Ды яшчэ калі цяляты ад яго... Аддасцё?– Бярыце, – сказаў Алесь.Багатыроў з Алесем ішлі да паселішча, пакінуўшы ўсіх далёка за сабою.– Чорт ведае як гэта магло здарыцца, – разводзіў рукамі сырэйнік. – Ну, добра, Шчалканаў бандзюга першы. А Сноп, а Міхайла?! Усе ж ведаюць, што гадую я іх лепей, чым усе ў Маскве. Работа такая, што без гэтага челавек не затрымаецца. І людзі ўсе свае, бо на нашу справу чужы чалавек не пойдзе. Адчайныя хлопцы, гэта так, ліхія наконт плюху камусьці адвесіць, пабіцца, канакрада, скажам, зашыбіць. Але каб разбой? Адкуль гэта?– Яны, цяценька, з Аляксашкам Шчалканавым у карцішкі пачалі балавацца, – прагучаў раптам ззаду дзівосны мілагучны дзіцячы галасок. – Я чуў: гуляюць з нейкім Хлюстам.Старэйшы Багатыроў пасуровеў:– Ідзі, Паўлуша, ідзі.Некаторы час сырэйнік ішоў моўчкі.– Дрэнная справа.– А што такое?– Гэты Хлюст з Нова-Андроньеўскай. Чалавечак гнілы. Карцёжнік несумленны. Згаварыліся, відаць, дый абмішулілі хлопцаў. А потым справа вядомая: плаці грошы ці на жыццё гуляй. І вялікія, відаць, грошы, калі на разбой пайшлі. Ну. цяпер усё.– Як усё?– А так. Не ведаеце вы нашай басоты. Канец хлопцам. Прырэжуць іх хлюстаўскія.