Леаніды не вернуцца да Зямлі , частка 2

– Андруша, – сказала яна ўзрадаваным ціхім галаском. – Вось добра... Кажаш, рэжысёр?.. Не, з ім не трэба прыходзіць... I самому, напэўна, не трэба сёння... Пачуваю так сабе... Не, не прыходзь...Уздыхнула: – Не магу больш, Андруша... Прыходзь заўтра ў сквер ля інстытута... Вырашым усё да канца... Не пакутуй, спі спакойна ноч... спі, добры мой.Гэты пяшчотны, безабаронны голас усё яшчэ спяваў у яго вушах, калі ён падыходзіў да дома паэтаў.А ўвечары адбылася цяжкая гісторыя.Вечар стаяў спякотны, і таму Андрэй у адных трусах і майцы ляжаў на кіліме, на падлозе, і чытаў “Боскую камедыю” Дантэ, калі да яго ў пакой уварваўся Яніс.– Адаліска ў гарэме, – сказаў Яніс,– Ідзі да д’ябла.– I чытае, напэўна, казкі Маргарыты Наварскай. Гісторыю аб тым, як у швейцарца была занадта гарачая жонка.– Ёлуп, – сказаў Андрэй. – Гэта не ў Маргарыты, гэта ў Дзюпер’е. Гэта ўсё адно што зблытаць Апалона з Панам, каб цябе чэрці ў пекле з грэшнікамі блыталі, каб цябе...– Д’ябал з імі, – сказаў Яніс. – Што Апалон, што Пан – адна мінералогія. Сеў у крэсла.– Выгляд у цябе сёння не вельмі разумны. Што ты там знайшоў у Дантэ вясёлага, амаральны ты чалавек?– Янка, – сказаў Андрэй, – заўтра ўсё вырашыцца. Па тону мяркую, што ў добры бок.– Ну! – сказаў Яніс і сеў на падлогу, абхапіўшы рукамі калені.Запанавала маўчанне.– Я шчаслівейшы за цябе, – сказаў урэшце Яніс. – Шчаслівейшы, нягледзячы нават на тое, што яна жорстка мяне абразіла, ледзь не пасварыла з табою.– Ведаю, – проста сказаў Андрэй.– Ну-к што, – уздыхнуў Яніс. – Тады табе, вядома, не да гулянкі. А нас Харунжы запрасіў. Ачуняў ад хваробы. Было ў яго “воспаленне всегда лншнего нерва”. Відаць, пайду адзін.– Чаму? – весела ўзняўся Андрэй. – Возьмем і мы сапераві белага або цынандалі, пойдзем да іх. Ніхто не будзе ведаць, а для нас нешта накштдлт хлапечніка....Сабраліся ў пакоі Харунжага. Акрамя гаспадара і нашых хлопцаў быў гультаяваты Баранаўскас з нейкім земляком літоўцам ды яшчэ Стаўроў з маленькім Ліпскім. Прыцёгліся “на агеньчык”. Непрыемна, вядома, але д’ябал з імі.Суцянела. Над дахамі далёкіх дамоў пералівалася ледзяным крышталём чыстая зорка. Праз адчыненае акно было чуваць, як недзе далёка, у кветніку аднаго з дамкоў, на якія адусюль наступалі новыя дамы і краны, жаночае сапрана і дзіцячы альт, з перадыхамі, вельмі па-вясковаму, вялі песню пра тое, што “он не чувствует любовн ннкакой”. Матыў гучаў старадаўняй рускай тугой.– Знайшла, дурышча, рэпертуар для дуэта з хлопчыкамі, – з какетлівым сарказмам сказаў Ліпскі. – А потым той вырасце ды і дзёўбне гэтага “дорогого родителя” ў цемечка за тое, што той ягонай “любови не чувствует”.– Кінь, – сказаў Харунжы. – Яны простыя, яны разумеюць. Лепей няхай дзеці даведаюцца аб пакутах кахання па гэтай песні, чым па словах у пад’ездзе, як шмат хто з інтэлігенцкіх дзяцей.Стаўроў, відаць, вьшіў недзе раней. Непрыстойна прыгожы твар яго з пашыранымі ад віна і цемры зрэнкамі перакрывіўся так, што гэта было прыкметна нават у прысмерку:– А каханне што, не ў пад’ездзе?– Кінь, – сказаў Харунжы, – лухту кажаш. П’яны ты.Стаўроў не сунімаўся:– Пад’езды і платы праўду кажуць, брат, Я такія словы на адным з ленінградскіх платоў чытаў – вось толькі пяць дзён таму, – што там твой Эклезіяст?! Разумееш, на вышыні дзіцячага росту крэйдай начыркана: “Усе будуць мерцвякі!” Во! I пра любоў праўду пішуць, чаму гэта да адной гэткая перавага? Што ў яе – усё іначай уладкавана? Аднолькава, брат, ва ўсіх. Ведаеш адну – усіх ведаеш.