Леаніды не вернуцца да Зямлі , частка 2

Адвярнуўся.– Ідзіце да яе... Ідзіце....Калі яны сядзелі ў палаце, туды ўварваўся шумны, як бразготка, Яша.– Дзякуй за кветкі, – сказаў ён. – Ты нязмерна падвысіў маю думку аб сабе. З гэтага кошыка атрымаецца шэсць букетаў, і я маральна заб’ю шасцярых сваіх супернікаў. Сёння ж увечары... Я прадстаўнік “чацвёртага пакалення”. Мне непрыстойна мець менш шасці дзяўчат.Ірына ўсміхнулася:– Які вы смешны, Яша. Нікога ў вас няма.– Як гэта нікога? – абурыўся “нашчадак пугачоўцаў”. – Я абражаны, я зараз пералічу. Валя. Саша...– Вось, – сказала яна. – Саша, Саша і яшчэ раз Саша. Гэтая самая. А Валя гэта і не дзяўчына зусім, а ваш друг, Валька Юркоў, таксама ардынатар. Яша густа пачырванеў.– Вы не саромейцеся чысціні, Яша, – сказала яна. – Што гэта за погляды, калі даводзіцца саромецца чысціні? Гэта – самае дарагое, што ў вас ёсць.Ардынатар сядзеў, апусціўшы галаву.– Вы кажаце праўду, – сказаў нарэшце ён. – Хаця я нікому дагэтуль не прызнаўся б у гэтым.– Вось, – сказала яна, – бітнікі ці традыцыяналісты, а ўсе мы звычайныя людзі з берагоў Урала ці Дняпра. Харошыя людзі. Вельмі. Браты. I браты ўсіх людзей з берагоў Сены ці Меконга.Яша тупаў на месцы, відавочна вагаючыся.– Вы... не скажаце ёй?– Абавязкова скажу. Бо іначай у вас, пры недахопе смеласці, няскора атрымаецца...– А вы думаеце?– Я не думаю. Я знаю. Вы ніколі не задумваліся, чаму яна не глядзіць вам у вочы?– Гм, – пачухаў патыліцу Яша.Нарэшце ён пайшоў, відавочна ўзрадаваны. Яны засталіся адны.– Якія харошыя людзі, – сказала Ірына. – Якія ўсе – людзі. Дзіўна, але я тут, у палаце, пачала так аджываць душой, што мне страшна.– Цвіцеш, як букет бэзу.– Угу. I ты поруч.З таго часу ён усе ночы сядзеў поруч з ёй, гледзячы на яе твар. Яму ставала балюча ў горле, так ён яе кахаў.Аднойчы, зусім ужо збіраючыся засынаць, яна трымала сябе так неспакойна, што ён спытаў, ці не баліць у яе што.– Не, – сказала яна, – але я павінна прызнацца табе яшчэ ў адной маёй хлусні.– Споведзь на сон градучы? А можа, не трэба?– Трэба, – рашуча сказала яна. – Ты не спіш трэцюю ноч. Ты занадта, аж да неразумнасці, сочыш за мной. Я скажу, мне будзе лёгка, і я засну. Тады заснеш і ты. Баюся, але скажу.– Добра, любая мая, – сказаў ён. – Ты толькі не хвалюйся.– Сядай бліжэй, – сказала яна. – Пацалуй мяне.Ён перасеў і пацалаваў яе ў вусны, а потым, прыпаўшы тварам да яе чыста прамытых, дзівосна мяккіх валасоў на падушцы, падрыхтаваўся слухаць.Маўчанне было такім доўгім, што ён падумаў, а ці не заснула яна?– Я ведала гісторыю на пароме, – раптоўна і хутка сказала яна. – Гэта і сапраўды быў мой прадзед. Толькі ніхто ў нас не ведаў прозвішча расстралянага.Ён прыўзняўся, прыгаломшаны, але здолеў усё ж спытаць:– Ну і што?– Апусці зноў галаву, – папрасіла яна, і ён зноў пакорліва апусціўся шчакою на пахучыя валасы.– I што? – шэптам, дакорліва спытаў ён.– Але я... я пабаялася прызнацца табе ў гэтым.– Чаму ж?– Гэта быў бы тады канец. Як наканаванне. Звароту назад тады ўжо не магло быць... А я так баялася. Баялася жыцця з такім, як ты, бо трэба было стаць зусім-зусім іншай... Баялася цяжкасцей, баялася пасля столькіх год пакут пайсці з гэтага абрыдлага гнязда, баялася быць цяжарам для цябе.За вокнамі лёгкі подых начнога ветру прабег па цьмяных верхавінах дрэў і зашалахцеў далей, каб прапасці недзе ў замрэяных дрэвах над Масквой-ракой. Слухаючы гэты заміраючы шолах, яна казала: