Леаніды не вернуцца да Зямлі , частка 2

Андрэй выцягнуў з кішэні і паклаў на далонь Яніса бумажнік.– Вось, – сказаў ён. – Зрабі ўсё, каб адправіць яе ў Сухадол. Яна хацела быць там. Апошняе жаданне. Прабач, я проста не магу сам хадзіць паўсюль... Я толькі павязу.– Я разумею цябе, – сказаў Яніс. – А як ты?– З часам і я... – сказаў Андрэй. – Я абавязкова пайду туды, калі наблізіцца канец... Мы ляжам поруч. У маёй зямлі. Каб наводдаль бачыць буслянку, а пад гарою Дняпро.Ён уздыхнуў.– Паромная гісторыя скончылася... Канец.– Куды ты пойдзеш?– Я вярнуся. Раніцай. Да... раніцы, сябар.– Да раніцы... сабрыс.Андрэй павярнуўся і пайшоў у глыб скверыка. Яніс стаяў і глядзеў, як цень яго друга паглынае змрок.Р а з д з е л XXXIIIЁн ішоў начной Масквою. Крокі паміралі ў вуліцах, на якіх не сустракалася ні людзей, ні машын. Горад быў бязлюдны, адданы ва ўладу яму. Блыталіся завулкі і вуліцы, і нікога не было поруч, акрамя ценю. Ішоў, не задумваючыся, куды ён ідзе. Усё менш ставала святла, і гэта азначала, што ён набліжаецца да ўскраін. I тут ён пабачыўся з зорамі, якіх няма ў цэнтры вялікага торада. Ноч была цёмная, ясная, зоры былі халодныя...Упала адна, а за ёю другая. Гэта, вядома, не былі Леаніды. Леаніды не вернуцца да зямлі. Яны бачылі на ёй столькі, што не хочуць больш глядзець на яе нівы і цяністыя лясы, пакуль усе людзі не стануць іншымі.Усе да аднаго.Ён спыніўся. Перад ім невыразна сінеў у зорным святле лёгкі, узнесены да нябёс сваімі бязважкімі сценамі і ўсечаным дахам Круціцкі церамок. Даўно, вельмі даўно збудаваў яго нехта з продкаў Андрэя, вымушаны пакінуць Дняпро і яго берагі. Яму, напэўна, не было лягчэй.Гульбішчы прывідна абдымалі ўвесь начны свет, а праз іхнія аркі мігцела зорамі начное неба.Але яшчэ вышэй за іх стаяў блакітны церам. Стаяў пад зорным шатром, як мара, узнесеная да зор, як спроба суцяшэння ў тым, у чым нельга суцешыць.Інстынкт прывёў чалавека сюды, дзе ён быў шчаслівы з ёю. I чалавек сеў на цагляныя сходы.Дзе ты? Куды пайшла? Дзе адшукаю твае сляды?Ён песціў рукою халодную цэглу, быццам гэта была яна, але ўсё гэта было дарэмна, а слёз не было. Таму ён устаў і апошнім позіркам акінуў блакітныя муры. Ён ведаў, што ніколі больш не прыйдзе сюды.– Бывай, – сказаў ён. – Бывай.Вуліцы. Крокі. Пустэча.За што было ўсё гэта? Хто зрабіў гэта?Андрэй раптам спыніўся. Так, зараз ён ведаў, хто гэта. Раптоўная думка – і ўсё стала на свае месцы.Ён стаяў у гэты момант у нейкім парку, цёмным і пакручастым, як шляхі чалавечыя. Зоры заблыталіся ў галінах, але ўнізе было цёмна. I ў гэтай цемры чалавек раптам зведаў усё, а ў сэрцы, поруч з бязмежным болем, якому ніколі не будзе канца, поруч з бязмежнай і горкай любоўю, ажывала нешта другое.Так, вядома, ва ўсім былі вінаваты я н ы.Ім было начхаць на тое, што мірыяды існаванняў хочуць жыць, будаваць дамы, песціць дрэвы, Для нелюдзяў вайна і ўсё тое жахлівае, што яна нясе, – была толькі сродкам для ўстаткавання іхняй “геніяльнасці”, іх асобы, іхніх смярдзючых, нікому не патрэбных, мёртванароджаных дактрын.Так, жыццё не дае шчасця. Але яно дае запал вайны. Нельга дазволіць такога. I, калі трэба, ён стане першы супраць усяго гэтага.Уладары жаху, ханжы, нечысць. Усё, чым жыў чалавек з часоў вялікай царыцы Хатшэпсут: яго ўсеабдымныя думкі, яго геніяльнасць, уся яго бязмерная добрая цеплыня, усё каханне мірыядаў, што адвеку жылі тут, – усё гэта – дай ім волю – магло стаць халодным атрутным пылам.